یک مجری صداوسیما در بخشی از برنامهاش در واکنش به متنی که از اینترنت نسل ۵ در افغانستان و باز شدن خدمات مستر کارت و ویزا کارت در سوریه گفته بود، به مردمی که از امکانات اولیه ارتباطی در قرن ۲۱ محروم هستند، به طعنه گفته که اگر خیلی ناراحت هستند میتوانند به افغانستان و سوریه بروند!
ماجرا فقط رجزخوانی مجری صداوسیما برای مردم نیست؛ ماجرا طلبکار شدن جریانی است که انتخاب مردم نبودهاند، اما آنها در جایی نشستهاند که توپ هم تکانشان نمیدهد و محکم سرجایشان نشستهاند.
اینکه یک مجری صدا و سیما در شرایطی که مردم از بابت قطعی ۷۰ و چند روزهی اینترنت به ستوه آمدهاند، چنین سخن بگوید، نشان از این نکته دارد که مسئولان صداوسیما با میدان دادن به چنین افرادی هیچ درکی از شرایط جامعه ندارند.
مردمی که برای رسیدن به حق بلامنازع خود یعنی اتصال به اینترنت بینالملل میلیونها تومان هزینه میکنند؛ وقتی این سخنان را میشنوند چه حسی پیدا میکنند؟ صداوسیماییها به این موارد فکر هم میکنند؟ خیلی بعید است!
ولی بخش مهمتر این گرانگویی اینجاست؛ فردی که به لطف برنامهسازی برای یک اقلیت، بین همان اقلیت شناخته شده، حق استفاده از این ادبیات را از کجا آورده است؟ احتمالا او نگاهی به قبلیها انداخته باشد! چون این روند در صداوسیما مسبوق به سابقه است؛ وقتی آن خانم مجری مانند همین همکارش زبان به راندن مردم از سرزمینشان گشود و گفت ناراضی هستید؟ میتوانید از ایران بروید(نقل به مضمون).
البته در تفکر تندروانه گردانندگان صداوسیما، صاحبان مملکت همین اقلیت هستند و هر کسی غیر از آنها فکر کند یا حقوق اولیهشان را طلب کند، باید یا به شرایط تن دهد و سکوت کند، یا از ایران برود! گویی که مملکت ملک طلق آنهاست و آنهایی هم که حقشان را میخواهند، راهزنان گردنهگیر هستند!
وقتی در نظر بالادستیهای این مجریها، مردم همانها هستند که صداوسیما را تماشا میکنند، این پاییندستیها هم جرات میکنند با چنین ادبیاتی با صاحبان مملکت صحبت کنند.
اما هر چه که هست، اغلب بالادستیها از سخنان این افراد راضی هستند که اگر نبودند، یک جایی به یک شکلی جلوی ریختن نمک بر زخم مردم را متوقف میکردند؛ نه اینکه به چنین افرادی در بهترین ساعت آنتن دهند!
البته وقتی حرف دل بالادستیها را بیان کنند، چرا نباید آنتن داشته باشند؛ حتی با نازلترین کیفیت؟!
*روزنامهنگار
۲۹۲۹
نظر شما